Όχι τα παιχνίδια δεν είναι τα cinematics!

Τα βιντεοπαιχνίδια σου μεταδίδουν την τέχνη τούς παίζοντας οχι κοιτάζοντας.

Πολλοί απο εμάς μπορεί να δούμε ενα βίντεο κάποιου άλλου που παίζει η να καθόμαστε δίπλα απο κάποιον που παίζει. Με αυτόν το τρόπο όμως, δεν θα καταλάβουμε ποτέ τι θέλει να δώσει το παιχνίδι. Ποια εμπειρία θέλει να σας μεταφέρει. Τα βιντεοπαιχνίδια σου περνούν απίστευτα συναισθήματα παίζοντας, την ώρα που θα κληθείς να κολυμπήσεις, να περάσεις από ενα σκοτεινό πέρασμα αγωνιώντας για το τι σε περιμένει στην άλλη άκρη αυτού, την ώρα που θα  μάχεσαι σκληρά για να πέσει από τις δικές σου κινήσεις ο εχθρός. Συναισθήματα θα σε γεμίσει ακόμα και η στιγμή που θα διασχίσεις ένα δάσος.

Πολλές φορές θα υπάρξουν και λάθη. Για παράδειγμα στην κίνηση του χαρακτήρα σου. Θα δίνεις εντολές με το χειριστήριο και δεν θα υπάρχει αμεσότητα. Κάποιες άλλες πάλι θα υπάρχει αμεσότητα 1:1. Είτε έτσι, είτε αλλιώς και στις δύο περιπτώσεις υπάρχει η μαγεία του να παίζεις εσύ ο ίδιος. Εσύ να αγωνιάς, εσύ να πονάς, εσύ να φοβάσαι και εσύ να προσμένεις. Όχι κάποιος άλλος. Όλα αυτά ονομάζονται gameplay.Η μαγεία είναι ότι εσύ θα είσαι αυτός που θα περάσεις το ίδιο σημείο αλλά κάνοντας κάτι διαφορετικό στο παίξιμο σου. Διορθώνοντας και μαθαίνοντας από το λάθος σου.

Όλα τα παραπάνω είναι η τέχνη των βιντεοπαιχνίδιων. Κατά τη γνώμη μου τα βιντεοπαιχνίδια δεν είναι και δεν θα έπρεπε να είναι κινηματογράφος. Και αυτό όχι επειδή το γράφω εγώ, αλλά γιατί αυτός είναι ο σκοπός του παιχνιδιού.

Όπως σκοπός στην όπερα είναι να πας να ακούσεις, οχι να δεις. Όπως σκοπός στον κινηματογράφο είναι να πας να δεις και όχι να παίξεις. Έτσι και ο κύριος σκοπός είναι να παίξεις στα βιντεοπαιχνίδια. Βλέπω την τελευταία δεκαπενταετία με εικοσαετία όλο και περισσότερο cinematic στα βιντεοπαιχνίδια, βλέπω ανθρώπους του χώρου από sites βιντεοπαιχνίδιων και μη να εξηγούν ένα παιχνίδι μέσω της κινηματογραφικότητας του. Τεράστιο λάθος για τους παραπάνω λόγους. Δεν είναι κινηματογράφος αυτή η τέχνη.

Θυμηθείτε την εποχή 8 και 16 bit που δεν υπήρχε καθόλου cinematic αλλά μας πέρασαν όλα τα συναισθήματα που θέλανε. Θυμηθείτε τη σειρά castlevania που έχει ελάχιστα έως και καθόλου cinematic, θυμηθείτε την σειρά silent hill που χωρίς cinematic έχει από της πιο όμορφες ιστορίες τρόμου, θυμηθείτε την σειρά resident evil από τα σημαντικότερα βιντεοπαιχνίδια στο χώρο με απειροελάχιστο cinematic, θυμηθείτε το metroid που χωρίς cinematic σου εξηγούν και την τελευταία πέτρα του πλανήτη με το υπέροχο scan vision, θυμηθείτε τής σειρές Zelda, monkey island, shadow of the beast ,sonic,donkey Kong,Dark souls.

Τα βιντεοπαιχνίδια δεν είναι κινηματογράφος.

 

Κείμενο: Seitz Seit Martine

Επιμέλεια: Πάνος Retropolis

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *