Πόσο τοξικός μπορείς να γίνεις;

Κάποια στιγμή σαν φοιτητής περνούσα με έναν φίλο έξω από έναν θερινό κινηματογράφο στον οποίο έπαιζε μία γνωστή επική ταινία. Κάποια στιγμή μου λέει περίμενε λίγο. Και μόλις ακούσαμε τα ηχεία να μην έχουν πολύ δυνατούς ήχους φώναξε όσο πιο δυνατά μπορούσε “Στο τέλος πεθαίνει!”. Τότε είχαμε πεθάνει στα γέλια. Τώρα λέω πόσο τραγικοί ήμασταν.

Κάτι αντίστοιχο βλέπω να συμβαίνει το τελευταίο διάστημα με το παιχνίδι The last of us. Part 2. Το θέμα όμως είναι ότι τώρα δεν γίνεται για πλάκα όπως το είχε κάνει τότε ο φίλος μου αλλά από καθαρή κακία και μόνο. Και αναρωτιέμαι ρε φίλε πόσο τραγικός μπορείς να είσαι; Πόσο μπορείς να πωρωθείς με μία εταιρία ώστε να πηγαίνεις στην αντίπαλη εταιρία και να τους λες τι συμβαίνει στο παιχνίδι ώστε να κάνεις τι; Να χαλάσεις την εμπειρία σε κάποιους που περιμένουν πόσα χρόνια να παίξουν την συνέχεια του αγαπημένου τους παιχνιδιού; Και άντε και το έκανες. Τι κέρδισες;

Θα πας αύριο να το παίξεις μάγκας στους φίλους σου για το κατόρθωμα σου; Θα φέρεις περισσότερες πωλήσεις στην εταιρία που εσύ υποστηρίζεις σαν να είσαι μέτοχος της;

Το μόνο που πετυχαίνεις είναι να σε περιμένουν στην γωνία για αντίποινα. Να κυκλοφορήσει το επόμενο Halo και αν υπάρξει διαρροή της πλοκής να σου τα πετάνε αριστερά-δεξιά σε όποιο μέσο μπορούν.

Γιατί στην πραγματικότητα αυτός που περιμένει το παιχνίδι θα το αγοράσει ακόμα και αν ξέρει τα πάντα. Να παίξει θέλει και να ζήσει την εμπειρία. Αλλά εσύ μέσα στην μιζέρια σου προσπάθησες αυτό να του το μετατρέψεις σε μία εμπειρία χωρίς εκπλήξεις. Δεν το κατάφερες όμως. Δεν μεγάλωσε η εταιρία που υποστηρίζεις. Δεν έγινες πιο άντρας. Απλά έδειξες πόσο ανώριμος είσαι. Στην πραγματικότητα έδειξες πόσο σε πονάει που η εταιρία που υποστηρίζεις δεν σου προσφέρει καμία αντίστοιχη εμπειρία. Και αντί να φωνάζεις σε αυτήν και να ζητάς αντίστοιχα παιχνίδια, θες να μην έχει ούτε ο άλλος. Να πεθάνει δηλαδή η κατσίκα του γείτονα αντί να αποκτήσεις και εσύ μία δική σου.

Το μόνο θετικό που μπορώ να βρω σε όλο αυτό είναι ότι δεν είναι ένα φαινόμενο που έλαβε διαστάσεις μόνο στη χώρα μας αλλά γίνεται παντού. Αν μπορείς να το θεωρήσεις θετικό κάτι τέτοιο. Αναρωτιέμαι αν υπάρχει κάτι που να μη μπορεί να το πάρει ο άνθρωπος και να το μετατρέψει σε λόγο για διχασμό.

Πάρτε ρε μία κονσόλα από έναν φίλο σας και παίξτε και εσείς το παιχνίδι. Δώστε του τη δική σας να παίξει τα δικά σας αποκλειστικά να δει τι χάνει και αυτός. Μοιραστείτε τις εμπειρίες σας και γεμίστε με συναισθήματα και περιπέτειες από το μέλλον, από το σήμερα, από το παρελθόν. Παίξτε επιτέλους για να περάσετε καλά και όχι για να την πείτε στους άλλους.

Sony – Microsoft – Nintendo και όποιος άλλος μπει στο παιχνίδι είναι εκεί για να περνάτε καλά και μόνο. Πως στο διάολο καταφέρνετε να τα μετατρέπετε όλα σε μία κόντρα; Δοκιμάστε να μεταφέρετε τον ενθουσιασμό σας για έναν αγαπημένο σας παιχνίδι στους άλλους, όχι για να τους πείτε ότι δεν έχουν κάτι αντίστοιχο αλλά για να τους κινήσετε το ενδιαφέρον και να θέλουν να το παίξουν και αυτοί. Όταν μικρός είχα gameboy και gamegear ενώ οι φίλοι μου είχαν μόνο gameboy, ήταν καθημερινή συνήθεια από ένα σημείο και μετά να τους δανείζω το gamegear για να παίξουν sonic και world cup 94. Όχι για να στενοχωρηθούν που δεν το έχουν και αυτοί αλλά γιατί ήθελα να χαίρονται και αυτοί μαζί με μένα. Και κάποιοι τα κατάφεραν και απέκτησαν το δικό τους gamegear.

Παιδάκια όμως τότε. Ανώριμα. Όχι όπως τώρα που μεγαλώσαμε και ωριμάσαμε…

Πάνος

8 thoughts on “Πόσο τοξικός μπορείς να γίνεις;

  • 01/06/2020 at 6:49 pm
    Permalink

    Πάνο τα spoilers δεν έγιναν από φανατισμένους fanboys των αντίπαλων εταιριών… κατηγορήθηκε το παιχνίδι ότι προωθεί φεμινιστικές απόψεις από μεγάλη ομάδα και μετά αντέδρασε η εταιρεία αφήνοντας να εννοηθεί πως τα σχόλια έγιναν από ρατσιστές και ομοφοβικους… Δηλαδή πολιτικοποιηθηκε περισσότερα η αντιπαράθεση παρά έγινε από fanboys

    Reply
    • 01/06/2020 at 6:52 pm
      Permalink

      Νικόλα εγώ γράφω για αυτούς που μεταφέρουν τα leaks σε όλα τα ελληνικά livestreams και ιστοσελίδες. Δεν εξετάζω πως προέκυψαν οι διαρροές. Αλλά πως και ποιοι φροντίζουν να μεταφερθούν αυτές.

      Reply
  • 01/06/2020 at 10:13 pm
    Permalink

    Εχεις δικιο Πανο. Αν και στην προκειμενη περιπτωση τα κινητρα ηταν πιο πολυ ρατσιστικα οπως ειπε και η Naughty dog παρα θεμα fanboys.
    Δυστυχως η νοοτροπια να ψοφησει η κατσικα του γειτονα ζει και βασιλευει.Οτι δεν μπορεις να παρεις κοιτας να το μειωσεις αντι να απαιτησεις κι εσυ κατι αντιστοιχο. Αυτο το να μην απαιτεις απο την αγαπημενη σου εταιρεια τα ιδια αλλα να κοιτας να θαψεις μονο τα καλα των αλλων ειναι ενας βασικος λογος που πολλες εταιρειες εμειναν στασιμες κατα καιρους.

    Reply
  • 02/06/2020 at 1:23 pm
    Permalink

    Πάνο το κείμενο σου με κάλυψε πλήρως. Ειδικά στη παράγραφο που γράφεις για την ανταλλαγή εμπειριών ήταν σαν να μπήκες στο μυαλό μου. Κάτι παρόμοιο ήθελα και εγώ να καταθέσω στο όμορφο site σου. Στο τέλος γράφεις ότι μεγαλώσαμε και ωριμάσαμε , ωριμάσαμε πραγματικά? Προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο? Αυτή η ανοήτη κόντρα για το ποια κονσόλα είναι καλύτερη ποια βγάζει τα καλύτερα παιχνίδια και ποια έχει το καλύτερο χειριστήριο λες και είμαστε μέτοχη σε κάποια πολυεθνική και έχουμε έννομο συμφέρον πρέπει να σταματήσει. Οι κόντρες γεννούν εχθρούς και απομακρύνουν τις gaming κοινότητες.

    Reply
    • 02/06/2020 at 2:56 pm
      Permalink

      H τελευταία μου πρόταση κρύβει τόση ακριβώς ειρωνεία όση κατάλαβες ότι κρύβει 😉

      Reply
      • 02/06/2020 at 10:56 pm
        Permalink

        Το κατάλαβα Πάνο σε καμία περίπτωση δεν είχα κακή πρόθεση απλά ήθελα να εμβαθύνω ρητορικά γιατί ξεχνάμε ότι παίζουμε βιντεοπαιχνίδια για να περνάμε καλά να ταξιδεύουμε σε άλλους κόσμους και όχι για να δημιουργούμε αρένες κακών αντιπαραθέσεων.

        Reply
  • 03/06/2020 at 1:13 am
    Permalink

    Εγώ έχω μάθει όλα τα endings/plot twists των παιχνιδιών που δεν έχω παίξει ακόμα, επειδή «έκανα το λάθος» να μην θέλω να δώσω 60 και 70 Ευρώ για να τα παίξω κατευθείαν. Ξέρω τα πάντα, ρώτησέ με για το Death Stranding, για το The Last Guardian, για το remake του Final Fantasy 7, για ό,τι με ενδιαφέρει έχω φάει σπόιλερ. Είτε από κακοήθεις τύπους, είτε από χαζούς. Το έχω πάρει απόφαση Πάνο. Δυστυχώς. Και εφόσον τα παιχνίδια πια είναι κινηματογραφικού τύπου, τα σπόιλερς σού στερούν ένα μέρος της όλης εμπειρίας. Την εμπειρία που έζησα -που ζήσαμε, στα τέλη των 90s με όλα αυτά τα τεράστια παιχνίδια, για τα οποία δεν ξέραμε τίποτα πριν και δεν υπήρχε το ίντερνετ με την τοξικότητά του για να τα διαλύσει όλα, δεν θα την ξαναζήσουμε. Από τύχη μόνο μπορεί να μην υποστείς όλο αυτό προκειμένου να παίξεις ένα παιχνίδι πια.

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *